Bekleme Tuzağı
Hepimizin bir listesi var. Okunmayı bekleyen kitaplar. Başlanmayı bekleyen projeler. Söylenmeyi bekleyen cümleler. Gidilmeyi bekleyen yerler. Bu liste birçok kişide her yıl biraz daha uzuyor, biraz daha az ulaşılır hale geliyor.
Ertelemenin ilginç bir özelliği var: ertelediğimiz şey çoğu zaman aslında çok büyük ya da zor değil. Sadece "henüz vakit değil" hissiyle birlikte geliyor. Bu hissin nereden geldiğini anlamak önemli. Çünkü çoğu zaman o his kalıcı. Ve hiç bir zaman tam zamanında olmayacak.
Neden "Doğru Zaman" Gelmiyor?
Çünkü hayat doğrusal bir ilerleyiş değil. Bir şey bitince diğeri başlamıyor — her şey eş zamanlı devam ediyor. İş yoğunluğu bitecek sanıyorsunuz, başka bir yoğunluk geliyor. Bu proje bitsin diyorsunuz, yeni bir projeye başlıyorsunuz. Çocuklar büyüsün diyorsunuz, başka sorumluluklar giriyor. Hayat hiçbir zaman "şimdi boş zamanım var" dönemi sunmuyor.
Bu yüzden "doğru zaman gelince" cümlesi bir ertelemeye dönüşüyor. Ve erteledikçe o şeyi yapmak daha zor hissettiriyor. Çünkü uzun süre başlanmamış bir şey, zihinde büyük ve korkutucu bir boyuta kavuşuyor.
"Hayat bizim plan yapmamızı beklerken yaşanan şeydir."
Zaman ve Kimliğin Birlikte Değişmesi
Erteledikçe sadece zamanı kaybetmiyorsunuz. Kendinizi de kaybediyorsunuz — daha doğrusu, şu andaki kendinizi. Çünkü her geçen yıl sizi biraz değiştiriyor. 25 yaşında başlamak istediğiniz bir şey, 40'ında başlamak istediğinizden farklı bir şey olacak. İkisi de iyi olabilir — ama ikinciyi, birincinin yerini doldurmuyor. Kayıp kayıp olarak kalıyor.
Bu yüzden "şimdi değilse ne zaman?" sorusu ağır bir soru. Cevabı her zaman "daha sonra" olmuyor — çünkü daha sonra gelecek olan siz, aynı siz değilsiniz.
Küçük Başlamak
Erteleme sarmalını kırmanın en iyi yolu başlama eşiğini çok düşürmek. O kitabı yazmaya değil, sadece ilk paragrafını yazmaya karar verin. O işten ayrılmaya değil, sadece yeni bir CV hazırlamaya. O sohbeti yapmaya değil, sadece "bir şey konuşmak istiyorum" mesajı atmaya. Küçük adımlar "doğru zaman" beklemiyor — zaten şu an yapılabilir.
Ve ilginç olan: ilk küçük adımı attıktan sonra devamı çoğu zaman kendiliğinden geliyor. Çünkü yapamama hissi başlamamadan değil, hiç başlamamış olmaktan kaynaklanıyordu. Bir kez başladıktan sonra kimse sizden durmanızı istemiyor.
Bir Soru
Sizi bekleyen listedeki ilk üç şeyi düşünün. Şu soruyu sorun: "Bunu bir yıl sonra da erteleyecek miyim?" Eğer cevap evetse, büyük ihtimalle erteleme kalıcı. Ve o şey hayatınıza asla girmeyebilir. Bu rahatsız edici bir gerçek ama faydalı. Çünkü size şunu gösteriyor: bekleme kararı, yapmama kararı ile aynı şey. Sadece daha nazik bir adla geliyor.