Roman Neden Farklı?

Benim Adım Kırmızı, alışılmış bir roman değil. Anlatıcı sürekli değişiyor: bir minyatür ustası, bir kadın, bir köpek, bir ağaç, hatta bir altın sikke. Her bölüm farklı bir sesin iç dünyasından açılıyor. Bu yapı başta tuhaf gelebilir ama Pamuk bunu bir heves için değil, anlam için tercih ediyor.

Minyatür sanatında ressam kendini gizler. Üslup değil, gelenek önemlidir. Batı resminde ise tam tersi: sanatçının özgün bakışı, imzası, kimliği ön plandadır. Roman bu iki dünya arasındaki gerilimi, 16. yüzyıl İstanbul'unda bir cinayet üzerinden soruyor: Bir sanatçı kendini mi ifade etmeli, yoksa geleneğe mi hizmet etmeli?

Cinayet Bir Araç

Kurgu bir dedektif romanı gibi kurulmuş. Bir minyatür ustası öldürülmüştür, katil diğer ustalar arasında bir yerdedir. Ama Pamuk'u asıl ilgilendiren şüpheli değil. Katile götüren yol: kıskançlık, kimlik, inanç, sanatın sınırları.

"Biz ressamlar biliriz ki bir ağacı gerçekten görmek için ona hiç bakmamak gerekir."

Bu cümle romanın özünü taşıyor. Gelenek, ezberlenerek değil içselleştirilerek yaşar. Batı'nın bakışı ise tam tersini söylüyor: gözlemle, gör, hissettiklerini aktar. İki anlayış aynı atölyede çarpışıyor.

Kimler İçin?

Osmanlı tarihine, İstanbul'a ya da sanat tarihine meraklıysanız bu roman size hem zevk hem bilgi verir. Ama bunların hiçbirine ilginiz olmasa da olur. Pamuk'un dili sürüklüyor. Roman boyunca kendinizi 16. yüzyılda değil, zaman dışında bir yerde buluyorsunuz.

Tek uyarı: sabır isteyen bir roman. İlk yüz sayfa yavaş açılır. Ama açıldığında bırakmak zorlaşıyor.

Kaynaklar

Benim Adım Kırmızı: Bir Cinayet Romanı mı, Bir Medeniyet Sorusu mu?