8 Mart 1857'de New York'ta tekstil işçisi kadınlar daha iyi çalışma koşulları için sokağa çıktı. Kısa süre sonra fabrika sahibi binanın kapılarını kilitledi. Yangın çıktı. Pek çoğu hayatını kaybetti. Bu günün kökleri orada.

Yıllar içinde 8 Mart değişti. Bir mücadele gününden kutlama gününe doğru kaydı. Sosyal medyada çiçek görselleri, "güçlü kadın" mesajları, indirim kampanyaları. Bunların tamamı iyi niyetli. Ama bir şeyi örtüyor.

Soru Hâlâ Yanıtsız

Dünya genelinde kadınlar erkeklerle aynı işi yaptıklarında ortalama yüzde 20 daha az kazanıyor. Ücretsiz ev emeğinin yüzde 75'ini kadınlar üstleniyor. Şiddetin en yaygın biçimleri hâlâ ev içinde yaşanıyor. Bu veriler bir ülkeye ya da bölgeye özgü değil.

8 Mart bu soruların sorulduğu gün olarak başladı. Kutlamak yerine sormak daha dürüst bir tutum.

"Eşitlik, ayrıcalıklı olanlar için kayıp gibi hissettirilebilir. Bu his gerçek değil, alışkanlığın sesi."

Ne Yapabilirsiniz?

Çiçeği gönderin. Ama yanında şunu da sorun: hayatınızdaki kadınların günlük yükü ne kadar? Onların söylemediği ama taşıdığı şeyleri fark ediyor musunuz?

8 Mart'ı anlamlandırmanın en iyi yolu bir günlük jest değil, geri kalanı değiştirmeye başlamak.

8 Mart Bir Kutlama Günü Değil, Bir Soru Günüdür