Başarısızlık ve Kimlik

İnsan beyni başarısızlığı tehdit olarak okuyor. Bu evrimsel bir mekanizma — sosyal grubunuzdan dışlanmak tarihsel olarak hayatta kalma sorunuydu. Bu yüzden hata yaptığınızda beyin sadece "bu iş yanlış gitti" değil, "ben yetersizim" sinyali üretiyor.

Bu sinyale inanmak ile onu fark edip sorgulamak arasındaki fark, psikolojide "sabit zihniyet" ve "büyüme zihniyeti" ayrımıyla açıklanıyor. Stanford psikologu Carol Dweck'in onlarca yıllık araştırması şunu gösterdi: başarısızlığı bir sonuç olarak gören insanlar çöküyor, bir geri bildirim olarak görenler büyüyor.

Başarısızlığın İki Yüzü

Her başarısızlık aynı değil. Birincisi çaba başarısızlığı: yeterince hazırlanmadınız, yeterince odaklanmadınız. Bu tip başarısızlık doğrudan değiştirilebilir olanı gösteriyor — davranışı. Ve bu değerli.

İkincisi strateji başarısızlığı: çok çalıştınız ama yanlış yönde. Bu daha zor kabul edilir, çünkü "çok çalıştım ama olmadı" demek öz-imgeyi tehdit ediyor gibi hissettiriyor. Ama aslında en önemli geri bildirim bu — ne yapıldığını değil, nasıl yapıldığını değiştirmek gerekiyor.

"Hatalar yapılabilecek en iyi eğitim materyalidir. Sorun hatanın kendisi değil, ondan öğrenilip öğrenilmediğidir."

Başarısızlığı Gizlemek

Kültürümüz başarıyı paylaşmayı, başarısızlığı saklamayı öğretiyor. Sosyal medya bu eğilimi güçlendiriyor. Sonuç: herkes sadece iyi olanı görüyor ve kendisinin neden bu kadar çok başarısız olduğunu merak ediyor.

Oysa başarılı insanların neredeyse tamamı yoğun başarısızlık dönemlerinden geçmiş. Steve Jobs kendi şirketinden kovuldu. J.K. Rowling Harry Potter'ı yazmadan önce evsiz ve parasızdı. Michael Jordan lise basketbol takımına alınmadı. Bu hikayeler motivasyon afişlerine girdi ama asıl mesaj farklı: başarısızlık istisnai değil, sürecin parçası.

Ne Yapılabilir?

Bir sonraki başarısızlıkta şu soruyu sormayı deneyin: "Bu bana ne söylüyor — benim hakkımda mı, yoksa bu süreç hakkında mı?" Cevabı çoğu zaman ikincisi. Hakkınızdaysa değiştirilebilir bir şey var demektir. Süreç hakkındaysa yönü değiştirme zamanı gelmiş demektir.

Her iki durumda da bilgi var. Ve bilgi, başarısızlığın en değerli kalıntısı. Sadece bunu görmek için yeterince uzun süre oturabilmek gerekiyor.

Başarısızlık Bizi Yıkmıyor — Ama Hep Böyle Hissettiriyor