Bilgisayar Efektinin Olmadığı Bir Dönemde
1968'de dijital efekt yoktu. Kubrick, uzayı gerçekçi biçimde göstermek istiyordu — hem bilimsel hem de görsel olarak. Bunun için NASA ile doğrudan iletişime geçti, dönemin önde gelen astronomlarına danıştı ve tamamen yeni çekim teknikleri geliştirdi.
Filmde kullanılan uzay istasyonunun dönüş hızı, içinde suni yerçekimi oluşturmak için gereken gerçek fizik hesaplamalarına dayanıyordu. Yıldız konumları gerçek koordinatlara göre yerleştirilmişti. Sessiz uzay sahneleri — hiçbir ses efekti olmadan — dönemin bütün bilim kurgu filmlerinin aksine fiziğe sadık kalıyordu.
Ağırlıksız Ortam Sahneleri
Astronotların uzayda süzülmesi bugün CGI ile saniyeler içinde yapılıyor. Kubrick bunu setde çözdü: Dev döner bir tünel inşa etti. Kamera sabit kalırken tünel dönüyordu; oyuncu içinde yürüyordu. Sonuç ekranda yer çekimini yenmiş biri gibi görünüyordu.
"Kubrick'in stüdyosuna girdiğimde bunun bir film seti olduğuna inanmak istemedim. Bir araştırma tesisine daha çok benziyordu."
Bu set bugün sinema tarihinin en pahalı ve mühendislik açısından en karmaşık yapılarından biri olarak kabul ediliyor.
NASA Neden Referans Aldı?
Film vizyona girdiğinde Apollo programı henüz insanı Ay'a göndermemişti. Bir yıl sonra, 1969'da yayınlanan Apollo görüntülerini izleyen bazı seyirciler bunların sahte olduğunu iddia etti — çünkü görüntüler 2001'e çok benziyordu. Paradoks şuydu: Kubrick gerçeği o kadar iyi taklit etmişti ki gerçek geldiğinde sahte sanıldı.
NASA ise ilerleyen yıllarda uzay istasyonu tasarımları ve uzun süreli yolculuk planlaması konusunda filmdeki bazı çözümleri görsel referans olarak kullandığını belgeledi.
Kaynaklar